مداد!!!!

 

پدر بزرگ، درباره چه مي نويسيد؟
درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه مي نويسم، مدادي است که با آن مي نويسم. مي خواهم وقتي بزرگ شدي، مثل اين مداد بشوي.
پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چيز خاصي در آن نديد:
اما اين هم مثل بقيه مداد هايي است که ديده ام
پدر بزرگ گفت: بستگي دارد چطور به آن نگاه کني، در اين مداد پنج صفت هست که اگر به دستشان بياوري ، براي تمام عمرت با دنيا به آرامش مي رسي !

 

صفت اول: مي تواني کارهاي بزرگ کني، اما هرگز نبايد فراموش کني که دستي وجود دارد که هر حرکت تو را هدايت مي کند. اسم اين دست خداست، او هميشه بايد تو را در مسير اراده اش حرکت دهد.

 

صفت دوم: بايد گاهي از آنچه مي نويسي دست بکشي و از مداد تراش استفاده کني. اين باعث مي شود مداد کمي رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تيز تر مي شود (و اثري که از خود به جا مي گذارد ظريف تر و باريک تر) پس بدان که بايد رنج هايي را تحمل کني، چرا که اين رنج باعث مي شود انسان بهتري شوي.

 

صفت سوم: مداد هميشه اجازه مي دهد براي پاک کردن يک اشتباه، از پاک کن استفاده کنيم. بدان که تصحيح يک کار خطا، کار بدي نيست، در واقع براي اينکه خودت را در مسير درست نگهداري، مهم است.

 

صفت چهارم: چوب يا شکل خارجي مداد مهم نيست، زغالي اهميت دارد که داخل چوب است. پس هميشه مراقب باش درونت چه خبر است.

و سر انجام پنجمين صفت مداد: هميشه اثري از خود به جا مي گذارد. پس بدان هر کار در زندگي ات مي کني، ردي به جا مي گذارد و سعي کن نسبت به هر کار مي کني، هشيار باشي وبداني چه مي کني؟

 

 

|+|

مجموعه اي مفيد

 

 

نوحه هاي سيد جواد ذاکر سال 1380

 

نوحه هاي سيد جواد ذاکر سال 1381

 

نوحه هاي سيد جواد ذاکر سال 1382

 

نوحه هاي سيد جواد ذاکر سال 1383

 

نوحه هاي سيد جواد ذاکر سال 1384

 

مجموعه کامل کليپ هاي تلفن همراه

 

سبک هاي سينه زني جواد مقدم 1386

 

حسين سيب سرخي شب اول محرم 1386

 

|+|

جلسه هفتگي هيئت در هفته چهل و هشتم سال (24/11/1386)

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

با ياري خداوند متعال و مدد امام زمان (عج) و انشاءالله به دعوت و با اجازه امام معصوم مهربانمان، آقا، جواد الائمه (ع) و با ياري و همراهي شهدا، خصوصا شهداي گمنام، و به ياد رفقاي شهيدمان، شهيد محمدرضا زماني و شهيد عليرضا شهبازي، جهت حفظ شعائر اسلامي از ساعت ۲۰ الي ۲۲ همچون هفته هاي گذشته مهمان مجلس اهل بيت (ع) خواهيم بود.

 

آدرس: کيلومتر 5 جاده مخصوص کرج، شهرک نصر، کوچه سوم غربي، انتهاي کوچه، علامت تابلوي هيئت، منزل برادر نوادر.

«يا جواد الائمه (ع) ادرکني»

 

|+|

22 بهمن

 

 مرا ببخشيد که شرح ندارد!

 

 

 

|+|

جلسه هفتگي هيئت در هفته چهل و هفتم سال (17/11/1386)

بسم الله الرحمن الرحيم

 

با ياري خداوند متعال و مدد امام زمان (عج) و انشاءالله به دعوت و با اجازه امام معصوم مهربانمان، آقا، جواد الائمه (ع) و با ياري و همراهي شهدا، خصوصا شهداي گمنام، و به ياد رفقاي شهيدمان، شهيد محمدرضا زماني و شهيد عليرضا شهبازي، جهت حفظ شعائر اسلامي از ساعت ۲۰ الي ۲۲ همچون هفته هاي گذشته مهمان مجلس اهل بيت (ع) خواهيم بود.

 

آدرس: کيلومتر 5 جاده مخصوص کرج، شهرک نصر، کوچه سوم غربي، انتهاي کوچه، علامت تابلوي هيئت، منزل برادر نوادر.

«يا جواد الائمه (ع) ادرکني»

|+|

ايام دهه فجر را گرامي مي داريم، اما تبريک نمي گوييم. هنوز محرّم تمام نشده

 

 سلام

 

مانند سال گذشته، چه چيزي را به چه چيزي مي فروشند، نمي دانم!!! اما اين را مي دانم که محرم هنوز تمام نشده و ما پارکاب اهل بيت(ع) باقي مانده ايم. اين "ما" يک مستثني دارد که هميشگي است. اين استثناء همان است که در محرم با نشان دادن سيد جواد ذاکر به بدترين وجه ممکن بچه هيئتي ها را کوبيد. اين مستثناي دوست نداشتني، تلويزيون غيراسلامي ايران است که همه آنرا با نقاب صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران مي شناسيم. جايي که گرگان گوسفند نما وارد شده اند و در پي تضعيف فرهنگ عشق به اهل بيت(ع) و سالا شهيدان(ع) هستند. درست مثل همه ي زورگويان دنيا که از آغاز فعاليتهاي انقلابي و حتي قبل از آن مي خواستند حسين(ع) روي زبان ما نباشد. آنها هنوز هم هستند. ديوها هنوز هم هستند. ديروز هر شبکه اي از اين تلويزيون را که نگاه مي کرديد، جشن بود و پايکوبي و خوشحالي. چرا؟ چرا بايد براي کودکان ترانه بايرام مبارک با حضور چند نفر بطور زنده برگزار شود؟ آن هم در ايام عزاداري کودکان اهل بيت؟

مردم امام خميني (ره) را براي چه مي خواستند؟ من جوابش را مي دانم. براي اينکه سالها بي صبرانه منتظر بودند زير سايه سيدي از اهل بيت(ع) بشنوند: اين محرّم و صفر است که اسلام را زنده نگاه داشته است.

 

در ولادتها خبري از خوشحالي نيست، اين هم از محرّم. ديگر چه؟ چه چيزي را به چه چيزي مي فروشيم؟ اگر حضرت امام (ره) زنده بودند چه مي گفتند؟ آيا خواست رهبرمان اينست؟

 

وقتي فيلمهاي کثافتي چون نقاب و هزاران فيلم مزخرف ديگر که جز شيادي و پستي و رذلي و حيوان بودن چيزي نمي آموزد به راحتي نمايش داده مي شود و از طرف ديگر همه به اخراجي هاي ده نمکي حمله مي کنند، بيش از اين نمي توان انتظار داشت!

 

اللهم العن الجبت و الطاغوت

اللهم عجل لوليک الفرج

 

 

 

ديگر هيچ نمي گويم!!!

 

  

 

|+|

مدتها دنبال اين مطلب مي گشتم ولي بالاخره پيداش کردم

 

در جريان تخريب قبور ائمه در بقيع يكي از وهابيون براي تخريب گنبد مطهر حضرت رسول (ص ) و براي بمب گذاري به بالاي گنبد مي رود كه ناگهان صاعقه اي با او برخورد مي كند و او همان جا خشك مي شود .

 

بعدها وهابيون هر كاري مي كنند كه جسد اين شخص را از آنجا جدا كنند نمي توانند و نا چار مي شوند به اين گونه كه مشاهده مي كنيد آن را پنهان كنند .

ممكن است سوالي پيش آيد كه پس چرا وقتي قبور ائمه را خراب كردند اين اتفاق نيفتاد .

بايد بگويم كه هنگامي كه ابرهه خواستند خانه خدا را خراب كنند خداوند تمامي آنان را نابود كرد ولي در زمان مروان وقتي حجاج خانه كعبه را خراب كرد هيچ اتفاقي نيفتاد و اين نشان از حكمت خداوند دارد كه به قول شاعر :

لطف حق با تو مداراها كند         چون كه از حد بگذرد رسوا كند

 

برگرفته از وبلاگ دوست خوبم: نامه عمر(لع) به معاويه(لع)

 

جهت کسب اطلاعات بيشتر اينجا کليک کنيد

 

|+|

جلسه هفتگي هيئت در هفته چهل و ششم سال (10/11/1386)

 

بسم الله الرحمن الرحيم

 

با ياري خداوند متعال و مدد امام زمان (عج) و انشاءالله به دعوت و با اجازه امام معصوم مهربانمان، آقا، جواد الائمه (ع) و با ياري و همراهي شهدا، خصوصا شهداي گمنام، و به ياد رفقاي شهيدمان، شهيد محمدرضا زماني و شهيد عليرضا شهبازي، جهت حفظ شعائر اسلامي از ساعت ۲۰ الي ۲۲ همچون هفته هاي گذشته مهمان مجلس اهل بيت (ع) خواهيم بود.

 

آدرس: کيلومتر 5 جاده مخصوص کرج، شهرک نصر، کوچه سوم غربي، انتهاي کوچه، علامت تابلوي هيئت، منزل برادر نوادر.

«يا جواد الائمه (ع) ادرکني»

|+|

مقايسه کنيد!!!

 

---

---

---

---

 

 

|+|

تعظيم عشق

اين شعر رو دوست خوبم، وحيد رضا، مدير وبلاگ فاطميون سروده که واقعا تاثير گذاره.

 

عالم امکان چنین ایجاد شد                        پنج نور اینجا طنین انداز شد

نام زهرا(س) تا سر افلاک شد                           عشق هم تعظیم کرد و خاک شد

گفت تا زهرا(س) بود من کیستم                        تا که معنای فنا با خود کشم

او بود دریا و من چون قطره ایی                    او تمام آسمان من ذره ایی

او اگر آمد دگر من نیستم                            من مثالم، لفظم، آخر چیستم؟

احمد(ص) او را ام اب داده لقب                           تا مقام مادری گردد حسب

خاتم از فیضش رود معراج یار                        صد چو من گردند بهرش سربدار

زوجه شد بهر امیرالمومنین(ع)                          آشنای بی قراران زمین

یا علی(ع) ذکر لب زهرا(س) شده                            گوئیا او با علی(ع) شیدا شده

هم حسن(ع) آمد و را هم نورعین                    هم که زینب(س) آمدش جان حسین(ع)

چون که خاتم(ص) بود حرمت داشتند                   تا که رفت اعدا مصیبت کاشتند

بر ولایت بر فدک می تاختند                          می شود گفت حق او نشناختند؟

او که طوفانی شود فانی شود                       کوچه میخانه نورانی شود

با تمام دردهای سینه اش                            می دوید اندر پی آیینه اش

چل نفر یکسو و زهرا(س) یکطرف                          تازه گوهر رفته بودش از صدف!

بی سلاح او همچو صد مرد آتشین                  دست را حلقه زده دورش چنین

که جدا هرگز نمی شد غیر از این                    تا صدایی آمد از دریای کین

گفت بشکن شاخه آن یاس را                        زیر و رو کار عوام الناس را

من مرید فاطمه(س) هستم چه غم                       وعده مولا کرد زهرا(س) زد رقم

رفت مسجد خطبه ایی آغاز کرد                      گوئیا با رفتنش اعجاز کرد

بعد از آن یاس علی(ع) نیلوفری است                     ذکر کامش یا علی(ع) اما خفی است

کودکان خود فراخوانی نمود                            هر یکی را بهره ارزانی نمود

بهره زینب(ع) همی صبرش شده                         مجتبی(ع) هم غربت و قبرش شده

بهره ارباب ما یعنی حسین(ع)                             گشت مقتل شد شفیع عالمین

کربلا بگذشت من برخاستم                            عین بودم شین و قافم خاستم

کربلایی هر که شد زهرایی(س) است                     قطره دیگر نیست او دریایی است

در بیابان بلا چون زیستم                                هر کجا شادی بود من نیستم

کربلا شد مکتب تعلیم من                              جمله عالم در تب ترسیم من

تربتش بوی جدایی می دهد                           هر کجا دیدم ندایی می دهد

آیه انا الیه راجعون                                         گوئیا این خاک دارد میل خون

خیمه ها بر پا شد اندر نینوا                            قلب زینب(س) بود در شور و بلا

از وصیتهای مادر یاد کرد                                  اکبر(س) آمد قلب او را شاد کرد

یادش آمد از شب هجر پدر                              دید عباس(س) آمده در این سفر

تا گذشت این، خیمه ایی تاریک شد                  امتحانی سخت تر نزدیک شد

در شب عاشور با جوش و خروش                     چند تن ماندند هر یک جان به دوش

آنقدر خوردند می کز مستیش                          هر یکی در کف گرفته هستیش

تا سحر گه خیمه ها میخانه بود                        جملگی شمع و یکی پروانه بود

من چه گویم حال اصحاب حسین(ع)                       میل جانبازی به راه نور عین

شد طلوع نور در دشت جنون                            می شدند اصحاب یک یک غرق خون

وقت معراج است اندر این میان                           گفت مولا اکبرم(س) گوید اذان

با قیامش شد قیامت منجلی                   یکطرف باشد جهنم یکطرف آل علی(ع)

چونکه حر(س) این صحنه را با چشم دید               پا برهنه سوی رضوان می دوید

هر چه گفتند تو امیر لشگری               حری آخر از چه آشفته سری

گفت دیدم که میان آتشم                   می روم شاید به جنت سر کشم

توبه کرد و رفت تا حد کمال                  هر گنه کاری و را گیرد مثال

آنقدر ارباب او را دوست داشت             چونکه او حرمت به زهرا(س) می گذاشت

وقت جانبازی کنار پیکرش                    بست دستمالی بر آن زخم سرش

برگهای سبز طوبی یک به یک              سرخ گشتند و نماندی هیچ یک

حال دیگر شاخه ها بی برگ بود            کمترین ابزار دشمن سنگ بود

ریشه خشکید و عطش بیداد کرد           لعل هر لب از سیاهی داد کرد

از بنی هاشم چه گوید دوره گرد            هر یکی خورشید باشد در نبرد

ناگهان گویا که احمد(ص) آمده                     اکبر(س) است این یا پیمبر(ص) آمده

از حرم لیلی به شیون سر رسید           آن جوان را در لباس جنگ دید

آن گل لیلی علی اکبر(س) است                  از شباهت گوئیا پیغمبر(ص) است

اذن میدان داد بابا گفت رو                     قبل رفتن چند گامی راه رو

ابتدا اعدا همه بگریختند                       تا رجز خواندی به سویش ریختند

تازه فهمیدند نام او علی(ع) است              کینه ها رو شد که این یل حیدری است

بعد از آن رزم نمایانی نمود                          سوی بابا رفت و کام خود گشود

گفت می جنگم ولی آخر چه سود                این عطش ای کاش در جانم نبود

ناگهان جامی ز می نوشید و رفت                گوشه میخانه را بوسید و رفت

دشمن دون چونکه شمشیرش بدید             فرق او از پشت سر در دم برید

آسمان چشم مرکب شد کبود                    چونکه خورشیدش دگر بالا نبود

پیکرش افتاد و هر گرگی رسید                    گوشه ایی از برگ برگ گل درید

باغبان سویش شتابان می دوید                حیف شد اما دگر گل را ندید

گل گلاب و باغبان جان می سپرد               لیک زینب(س) آمد و ارباب برد

بعد از آن سبط امام مجتبی(ع)                      ماه پاره، یوسف کرب و بلا

آمد و گفتا عمو اذنم بده                           بحر جنگ با عدو ذکرم بده

گفت خوردی جام احلی من عسل             من چه ذکری گویمت با این مثل

یادگار مجتبی(ع) هستی بمان                      دوستت دارم مرا هستی چو جان

کنج خیمه زد بغل زانوی غم                       دید نجمه(س) هست قاسم(س) پر الم

گفت بابا داده خطی بهر توست                  لیک این خط مبارک اذن توست

رفت با این خط همی نزد عمو                    تا بدیدش گفت ای جانم برو

ماه سر بر دوش خورشیدش گذاشت                       آسمان ابری شد و خشکی نداشت

اوفتادند هر دو بر روی زمین                                    شاد قاسم(س) گشت و مولا شد حزین

وارد میدان شد و گفتا چنین                                   جای بابایم بجنگم بهر دین

قاسمم ابن الحسن(ع) روحی فدا                                گفته بابا نیستم در کربلا

آن زمان قاسم(س) تو جای من بمان                             ذکر یا زهرا(س) بگو از عمق جان

بعد از آن چندین نفر بر خاک زد                               نعره بر تشویق او افلاک زد

چونکه شاگرد عمو عباس(س) بود                                پهلویش دیدم شبیه یاس بود

ارغوانی شد به صحرا نقش بست                          قد کشید و با پدر پیوند بست

من که عشقم عین خود را باختم                          شین و قافم را به دور انداختم

عین یعنی چشم، چشمم کور باد                        هر بلا از خیمه هایش دور باد

شین، شهادت، شاهد و شهدٍ عسل                    عارفان را یار می گیرد بغل

قاف گویا از قیامت آمده                                        هر که با ساز ندامت آمده

دیگر از گلزار یک گل مانده بود                       چند غنچه کنج خیمه مانده بود

شبل حیدر(ع) تک یل ام البنین(س)                         آمد و گفتا به اربابش چنین

سیدی این سینه سنگینی کند                    اذن ده تا رزم رنگینی کند

گفت مولایش صدای آب آب                         می رسد از خیمه طفل رباب(س)

ساقیم رو آب آور خیمه را                            منتظر نگذار تو سکینه(س) را

رفت و جامی از ولایت نوش کرد                    امر اربابش دقیقا گوش کرد

یک علم بر داشت با یک مشک آب               رفت با اسبش میان نهر آب

تا نظر کردی همه بگریختند                         عده ایی از ترس در شط ریختند

هر دو دستش زد به آب و یک نظر                 لیک برگرداند و بنمودی حذر

آب کم جو تشنگی آور به دست                   تا بریزد آبت از بالا و پست

مشک را در شط زد و پر آب کرد                   ذکر های العطش را یاد کرد

مشک بر دوش و پر از امید بود                    راه نخلستان کمی نزدیک بود

تا سکینه(س) پرچم عباس(س) دید                         گفت آمد ساقی انگار آب دید

ناگهان طوفان شد و گرد و غبار                    نه علم ماند و نه مشک و نه نگار

یکطرف دستی فتاده با عَلَم                        آنطرف دست دگر در اوج غم

در کنار علقمه عباس(س) بود                           گونه اش دیگر شبیه یاس بود

عطر زهرا(س) را چو استشمام کرد                    یا اخا گفت و برادر شاد کرد

چون برادر آمد و حالش بدید                       گفت پشت من شکست از آنچه دید

تا حسین(ع) آمد به بالای سرش                    خواست برخیزد نمی شد دیگرش

 آنقدر بر پیکرش بنشسته تیر                    که نشد او را بغل گیرد امیر

روی بالین راس عباسش(س) گرفت                   سوخت از غم از درون آتش گرفت

صورت غرق به خونش پاک کرد                    جان عالم را ز غم صد چاک کرد

تا که ساقی چشم خود را باز کرد                یک نظر بر خیمه ها آغاز کرد

گفت رفته آب اگر از مشک من                    کس نبیند قطره های اشک من

جسم من را هم مبر در خیمه ها                چون خجالت می کشم از بچه ها

تا که آمد هر که گفت از چون و چند             رفت عمود خیمه عباس(س) کند

خواست گوید که دگر عباس(س نیست             هم پناه خیمه و هم آب نیست

شاد شد دشمن چه طبلی می زدند           هلهله کردند و دستی می زدند

یک حرامی نعره زد بر لشگرش                   بر حرم تازید بعدا پیکرش

گفت مولا گرچه دین در بارتان                    نیست مردی ذره ایی در کارتان

زنده ام من جنگ دارم با شما                    از چه می تازید سوی خیمه ها

حمله کردند و به دورش ریختند                   گفت یا حیدر(ع) همه بگریختند

می درخشید او به میدان نبرد                   ریخت او خون هزاران هرزه گرد

زخمهای بر تنش چون نور بود                    به چه زیبا نور روی نور بود

یک ستاره روی پیشانی او                       جلوه داده بر پریشانی او

گیسوانش پیچ خورده تا خدا(جل جلاله)            چشمهایش چشمه دار الشفا

شد کبود و پر ترک لعل لبش                    روی تل فریاد می زد زینبش(س)